Açığa İmzanın Kötüye Kullanılması Suçu (TCK-209)

Açığa imzanın kötüye kullanılması suçu, Türk Ceza Kanunu’nun 209. maddesinde düzenlenen ve uygulamada son derece sık karşılaşılan bir suç tipidir. Kefillik ilişkilerinde, iş hayatında veya aile içi güven ilişkilerinde verilen imzalı ancak boş bırakılmış kâğıtların, veriliş amacının dışında doldurulması bu madde kapsamında cezalandırılır. Türkiye’de boş imzalı senet veya evrak verilmesi oldukça yaygın olduğundan, bu suç geniş bir kesimi ilgilendirir. Bu yazıda açığa imzanın kötüye kullanılması suçunun unsurlarını, iki fıkra arasındaki kritik farkı, şikâyet süresini ve TCK‘daki belge suçlarıyla ilişkisini açıklıyoruz.

Konunun diğer belge suçlarıyla bütünü için kamu güvenine karşı suçlar başlıklı genel rehberimizi de inceleyebilirsiniz. Aşağıdaki açıklamalar genel bilgilendirme amaçlıdır; somut durumunuz için mutlaka bir avukata danışmanızı öneririz.

Açığa İmzanın Kötüye Kullanılması Suçu Nedir?

TCK 209/1’e göre; belirli bir tarzda doldurulup kullanılmak üzere kendisine teslim olunan imzalı ve kısmen veya tamamen boş bir kâğıdı, verilme nedeninden farklı bir şekilde dolduran kişi, şikâyet üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezasıyla cezalandırılır. Maddenin ikinci fıkrası ise, imzalı ve kısmen veya tamamen boş bir kâğıdı hukuka aykırı olarak ele geçirip veya elde bulundurup da hukuki sonuç doğuracak şekilde dolduran kişinin, belgede sahtecilik hükümlerine göre cezalandırılacağını öngörür.

Suçun koruduğu hukuki değer, imzaya ve imzalı belgelere duyulan güvendir. Bir kişi imzasını attığında, o imzanın kendi iradesini yansıtan bir içerikle birlikte kullanılacağına güvenir. Boş bir kâğıdı imzalayıp bir başkasına teslim etmek, aslında karşı tarafa büyük bir güven göstermektir. Bu güvenin, kâğıdın anlaşma dışı doldurulması suretiyle kötüye kullanılması, hem imzayı atan kişiyi hem de belgelere duyulan genel güveni zedeler.

Burada önemle belirtmek gerekir ki, boş bir kâğıdı imzalayıp vermek kendi başına hukuka aykırı ya da kusurlu bir davranış değildir. Ticari ve gündelik hayatta, güven ilişkisi içindeki kişiler arasında bu tür uygulamalar oldukça yaygındır; bir kefilin boş bir senedi imzalaması ya da bir çalışanın işverene boş imzalı bir evrak vermesi sıkça görülür. Kanunun cezalandırdığı, imzayı atan kişinin davranışı değil; kendisine duyulan güveni kötüye kullanan tarafın fiilidir.

Suçun Maddi Unsurları

Suçun Konusu: İmzalı ve Boş Kâğıt

Suçun konusu, imzalı ve kısmen veya tamamen boş bir kâğıttır. Bu tanımdaki iki unsur önemlidir. Birincisi, kâğıtta gerçek bir imza bulunmalıdır; imzanın kendisi sahte değildir, aksine gerçek imza sahibine aittir. İkincisi, kâğıdın içeriği kısmen veya tamamen boş olmalıdır.

“Kısmen boş” ifadesi de kapsama dahildir; yani kâğıdın tamamen boş olması şart değildir. Örneğin bir senedin yalnızca tutar veya vade kısmının boş bırakılıp sonradan anlaşma dışı doldurulması da bu madde kapsamında değerlendirilebilir. Bu, uygulamada sıkça karşılaşılan bir durumdur: taraflar senedin bir kısmını doldurup, kalan kısmını sonradan belirlenmek üzere boş bırakabilmektedir.

Hareket: Verilme Nedeninden Farklı Şekilde Doldurma

Birinci fıkra bakımından suçun maddi unsuru, kâğıdın verilme nedeninden farklı bir şekilde doldurulmasıdır. Yani ortada, kâğıdın nasıl doldurulacağına ilişkin bir anlaşma vardır ve fail bu anlaşmaya aykırı davranmıştır.

Bu unsur, suçun kalbini oluşturur. Kâğıt, “belirli bir tarzda doldurulup kullanılmak üzere” teslim edilmiş olmalıdır. Örneğin bir kişi, en fazla belirli bir tutar için kullanılmak üzere boş bir senet vermişse ve karşı taraf bu senedi çok daha yüksek bir tutarla doldurmuşsa, verilme nedeninden farklı bir doldurma söz konusudur. Aynı şekilde, yalnızca belirli bir işlem için verilen bir evrakın tümüyle başka bir amaçla doldurulması da bu kapsamdadır.

Buna karşılık, kâğıt anlaşmaya uygun biçimde doldurulmuşsa suç oluşmaz. Bu nedenle taraflar arasındaki anlaşmanın içeriğinin ne olduğu, suçun oluşup oluşmadığını belirleyen temel meseledir. Aşağıda ele alacağımız ispat sorunu da tam olarak bu noktada ortaya çıkar.

Fail ve Mağdur

Birinci fıkra bakımından fail, kâğıdın kendisine teslim edildiği kişidir. Yani herhangi biri değil, imzalı boş kâğıdı belirli bir amaçla teslim alan kişi bu fıkranın failidir. İkinci fıkrada ise fail, kâğıdı hukuka aykırı olarak ele geçiren veya elde bulunduran kişidir. Suçun mağduru, imzası kötüye kullanılan kişidir; ayrıca korunan değerin kamusal boyutu nedeniyle toplum da dolaylı olarak etkilenir.

Manevi Unsur: Suçun Bilerek İşlenmesi

Açığa imzanın kötüye kullanılması ancak kasten işlenebilir. Failin, kâğıdın belirli bir tarzda doldurulmak üzere kendisine teslim edildiğini bilmesi ve buna rağmen anlaşmaya aykırı biçimde doldurma iradesiyle hareket etmesi gerekir. Anlaşmanın içeriğini yanlış anlayan veya iyi niyetle farklı yorumlayan kişi bakımından kastın bulunup bulunmadığı tartışılabilir. Bu nedenle kast ve taksir ile hata hâlleri bu suçta da önem taşır; suçun taksirle işlenen bir hâli kanunda düzenlenmemiştir.

Uygulamada kastın varlığı, tarafların önceki ilişkisi, doldurulan içeriğin anlaşmadan ne ölçüde saptığı ve olayın gelişimi gibi verilerden hareketle değerlendirilir. Örneğin anlaşılan tutarın kat kat üzerinde bir rakamın yazılması, kasten hareket edildiğine işaret edebilir. Buna karşılık, taraflar arasında gerçekten var olan bir borç için ve anlaşma sınırları içinde kalan bir doldurma, farklı değerlendirilir.

TCK 209/1: Rızaen Teslim Edilen Boş İmzalı Kâğıt

Birinci fıkra, kâğıdın imza sahibi tarafından rızaen, yani kendi iradesiyle teslim edildiği hâli düzenler. Burada kâğıt, belirli bir tarzda doldurulup kullanılmak üzere karşı tarafa verilmiştir; ortada bir güven ilişkisi ve bu ilişkiye dayanan bir anlaşma vardır.

Bu hâlde öngörülen ceza, üç aydan bir yıla kadar hapistir ve suç şikâyete bağlıdır. Bu iki özellik, birinci fıkrayı bölümdeki diğer suçlardan ayırır: hem ceza görece hafiftir, hem de soruşturma ancak mağdurun şikâyeti üzerine başlar. Cezanın hafifliğinin nedeni, kâğıdın hukuka aykırı biçimde ele geçirilmemiş, aksine imza sahibinin kendi rızasıyla verilmiş olmasıdır. Kanun koyucu, bu durumda ortaya çıkan haksızlığı daha düşük yoğunlukta görmüştür.

TCK 209/2: Hukuka Aykırı Olarak Ele Geçirilen Kâğıt

İkinci fıkra ise tümüyle farklı bir durumu düzenler. Burada kişi, imzalı ve kısmen veya tamamen boş bir kâğıdı hukuka aykırı olarak ele geçirmiş veya elde bulundurmakta ve bunu hukuki sonuç doğuracak şekilde doldurmuştur. Örneğin imzalı boş bir senedin çalınması ya da bir şekilde haksız olarak ele geçirilip doldurulması bu kapsamdadır.

Bu fıkranın en dikkat çekici yönü, kendine özgü bir ceza aralığı öngörmemesidir. Kanun, bu hâlde failin “belgede sahtecilik hükümlerine göre” cezalandırılacağını belirtir. Yani ceza, doldurulan kâğıdın niteliğine göre özel belgede sahtecilik (TCK 207) veya belge resmi belge ya da kambiyo senedi gibi bir belge ise resmi belgede sahtecilik (TCK 204) hükümlerine göre belirlenir.

Bu yönüyle ikinci fıkra, fiilen bir yönlendirme normu niteliğindedir; kendi cezasını koymak yerine, belgede sahtecilik hükümlerine atıf yapar. Bunun pratik sonucu son derece önemlidir: birinci fıkrada üç aydan bir yıla kadar olan ceza, ikinci fıkrada bir yıldan üç yıla (özel belge) veya iki yıldan beş yıla (resmi belge hükümlerine tabi belgeler) kadar yükselebilir.

İki Fıkra Arasındaki Kritik Fark

Bu maddenin en önemli noktası, iki fıkra arasındaki ayrımdır. Belirleyici ölçüt, imzalı boş kâğıdın nasıl elde edildiğidir:

Ölçüt	TCK 209/1	TCK 209/2
Kâğıdın elde edilişi	Rızaen teslim edilmiş	Hukuka aykırı ele geçirilmiş veya bulundurulmuş
Ceza	3 aydan 1 yıla kadar hapis	Belgede sahtecilik hükümlerine göre
Takip usulü	Şikâyete bağlı	Resen soruşturulur

Görüldüğü gibi aynı sonuç (imzalı boş kâğıdın haksız biçimde doldurulması) ortaya çıksa bile, kâğıdın rızaen mi verildiği yoksa hukuka aykırı biçimde mi ele geçirildiği, hem cezayı hem de sürecin nasıl başlayacağını kökten değiştirir. Bu nedenle somut olayda kâğıdın nasıl karşı tarafın eline geçtiği, dosyanın en kritik meselesidir.

Kanun koyucunun bu ayrımı yapmasının nedeni açıktır: rızaen teslim edilen bir kâğıtta, imza sahibi bir ölçüde riski kendisi üstlenmiştir ve ortada bir güven ilişkisinin ihlali vardır. Buna karşılık kâğıt çalınmış veya haksız yolla ele geçirilmişse, ortada hem bir güven ihlali hem de baştan hukuka aykırı bir edinme söz konusudur; bu da fiili çok daha ağır hâle getirir.

Bu ayrımın pratik yansıması, dosyada en çok tartışılan konunun çoğu zaman kâğıdın nasıl elde edildiği olmasıdır. Kâğıdı elinde bulunduran taraf onu rızayla aldığını ileri sürerken, imza sahibi kâğıdın kendisinden habersiz alındığını savunabilir. Bu noktada tarafların önceki ilişkisi, kâğıdın teslimine dair tanık beyanları, teslim tarihine ilişkin kayıtlar ve olayın genel gelişimi belirleyici olur. Aynı olayın hangi fıkra kapsamında değerlendirileceği, hem hükmedilecek cezayı hem de sürecin şikâyete bağlı olup olmadığını değiştireceğinden, bu tespitin doğru yapılması büyük önem taşır.

Şikâyet, Şikâyet Süresi ve Vazgeçme

TCK 209/1, kamu güvenine karşı suçlar bölümündeki tek şikâyete bağlı suçtur. Bu bölümdeki diğer bütün suçlar resen soruşturulurken, açığa imzanın kötüye kullanılmasının birinci fıkrası için mağdurun şikâyeti aranır. Bu, pratikte son derece önemli bir farktır.

Şikâyete bağlı olmanın iki temel sonucu vardır. Birincisi şikâyet süresidir: genel kurala göre, şikâyet hakkı olan kişi fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği tarihten itibaren altı ay içinde şikâyette bulunmalıdır. Bu süre geçtikten sonra şikâyet hakkı düşer ve soruşturma yapılamaz. Bu nedenle imzasının kötüye kullanıldığını fark eden kişinin vakit kaybetmemesi büyük önem taşır. Şikâyet hakkına ilişkin genel bilgi için şikâyet yazımızı inceleyebilirsiniz.

İkincisi, şikâyetten vazgeçme imkânıdır. Şikâyete bağlı suçlarda mağdur, şikâyetinden vazgeçtiği takdirde soruşturma veya kovuşturma sona erer. Bu durum, taraflar arasında anlaşma sağlanabilen dosyalarda pratik bir çözüm imkânı sunar; özellikle aile içi veya uzun süreli ticari ilişkilerde bu imkân önem kazanabilir. Buna karşılık ikinci fıkra kapsamındaki fiiller şikâyete bağlı olmadığından, bu imkân orada söz konusu değildir.

İspat Sorunu: “Belirli Bir Tarzda Doldurulmak Üzere Teslim”

Bu suçun uygulamadaki en büyük zorluğu ispat meselesidir. Birinci fıkranın uygulanabilmesi için, kâğıdın “belirli bir tarzda doldurulup kullanılmak üzere” teslim edildiğinin ortaya konması gerekir. Ancak bu tür anlaşmalar, doğaları gereği çoğu zaman sözlü veya zımni biçimde yapılır.

Bir kişi, güvendiği bir tanıdığına boş imzalı bir senet verirken genellikle bunun koşullarını yazılı hâle getirmez; zaten böyle bir yazılı belge düzenlenseydi, kâğıdın boş bırakılmasına da gerek kalmazdı. İşte bu paradoks, uyuşmazlık çıktığında imza sahibinin anlaşmanın içeriğini ispat etmesini güçleştirir.

Bu güçlüğü aşmak bakımından, tarafların önceki yazışmaları, mesajlaşma kayıtları, banka hareketleri, tanık beyanları ve olayın gelişimine ilişkin diğer deliller önem kazanır. Örneğin taraflar arasındaki gerçek borç miktarını gösteren banka kayıtları, senede yazılan tutarın anlaşmayla bağdaşmadığını ortaya koyabilir. Bu nedenle böyle bir durumla karşılaşan kişinin, elindeki tüm bilgi ve belgeleri koruması ve bir avukatla birlikte değerlendirmesi önem taşır.

Bu ispat güçlüğü, uygulamada bazı dosyaların yalnızca delil yetersizliği nedeniyle sonuçsuz kalmasına yol açabilmektedir. Bu nedenle, mümkün olduğu ölçüde boş imzalı belge vermekten kaçınmak; bu mümkün değilse belgenin hangi amaçla ve hangi sınırlar içinde kullanılacağını yazılı bir protokolle ya da en azından karşılıklı bir mesajla kayıt altına almak, sonraki uyuşmazlıklarda önemli bir koruma sağlayabilir. Bu öneri, geçmişte böyle bir belge vermiş kişileri kusurlu göstermek için değil; ileride benzer bir durumla karşılaşmamak isteyen okuyuculara yol göstermek amacıyla belirtilmektedir.

Uygulamada Sık Karşılaşılan Durumlar

Açığa imzanın kötüye kullanılması, güven ilişkilerinin yoğun olduğu alanlarda karşımıza çıkar. Türkiye’de sıkça rastlanan durumlara örnek olarak şunlar verilebilir:

• Kefillik ve garantörlük ilişkileri: Bir borca kefil olan kişinin, güvence amacıyla boş imzalı senet vermesi ve bu senedin anlaşılan tutarın çok üzerinde doldurulması.
• İş ilişkileri: İşe girerken veya çalışma sırasında işverene teslim edilen boş imzalı evrakların, sonradan farklı içeriklerle doldurulması.
• Aile içi ve yakın çevre ilişkileri: Akrabalar veya yakın arkadaşlar arasında güvene dayalı olarak verilen boş imzalı kâğıtların amaç dışı kullanılması.
• Ticari ilişkiler: Sürekli iş yapan taraflar arasında teminat amacıyla verilen açık senetlerin, ilişki bozulduğunda anlaşma dışı doldurulması.

Bu durumların ortak yanı, aralarında güven ilişkisi bulunan kişiler arasında yaşanmalarıdır. Böyle bir olayla karşılaşmak, imzayı atan kişinin dikkatsizliğinden kaynaklanmış sayılmaz; güven ilişkisi içinde bu tür belgeler vermek son derece yaygın ve çoğu zaman ticari hayatın gereğidir. Önemli olan, durumu fark ettiğinizde haklarınızı süresinde kullanmanızdır. Bu yazı belirli bir kişiye veya olaya ilişkin yorum içermez; yalnızca kanundaki hukuki çerçeveyi açıklamaktadır.

Özel Belgede Sahtecilik (TCK 207) ile İlişkisi ve Sınırı

Açığa imzanın kötüye kullanılması ile özel belgede sahtecilik arasındaki sınır, uygulamada sıkça tartışılır. İki suç arasındaki temel fark, imzanın gerçekliğidir. Açığa imzanın kötüye kullanılmasında imza gerçektir ve imza sahibine aittir; sahte olan, imzanın üzerine sonradan yazılan içeriktir. Özel belgede sahtecilikte ise belge baştan sahte olarak düzenlenir veya gerçek belge tahrif edilir; imza da taklit edilmiş olabilir.

Bu ayrım şu şekilde özetlenebilir: kişi imzasını kendi atmış ve kâğıdı rızasıyla vermişse, sonradan anlaşma dışı doldurma TCK 209/1 kapsamındadır. Buna karşılık kâğıt hukuka aykırı yolla ele geçirilmişse, TCK 209/2 yoluyla doğrudan belgede sahtecilik hükümleri devreye girer. İmzanın taklit edildiği hâllerde ise zaten açığa imza değil, doğrudan belgede sahtecilik söz konusudur.

Bu sınırın doğru çizilmesi, hem uygulanacak cezayı hem de suçun şikâyete bağlı olup olmadığını belirlediğinden büyük önem taşır. Nitelendirmedeki bir hata, kişinin çok daha ağır bir suçtan yargılanmasına ya da tam tersine mağdurun hakkını arayamamasına yol açabilir.

Bu nedenle imzasının kötüye kullanıldığını düşünen kişinin, olayın hangi hükme girdiğini baştan doğru değerlendirmesi önemlidir. Özellikle şikâyete bağlılık ve süre bakımından, birinci fıkra kapsamında kalan bir olayda gecikme ciddi bir hak kaybına yol açabilirken; ikinci fıkra kapsamındaki bir olayda böyle bir şikâyet süresi sınırı bulunmaz. Bu ayrımın erken aşamada netleştirilmesi, hangi adımların ne kadar süre içinde atılması gerektiğini de belirler.

Suçun Özel Görünüş Biçimleri

Suç, kâğıdın doldurulmasıyla tamamlanır; bu nedenle teşebbüs hükümlerinin uygulanma alanı sınırlı olabilir. Doldurma işlemine başlanıp tamamlanamadığı hâllerde teşebbüs tartışılabilir. Suçun birden çok kişinin katılımıyla işlenmesi hâlinde iştirak kurallarına göre her failin katkısı ayrı ayrı değerlendirilir.

İçtima bakımından ise, anlaşma dışı doldurulan belgenin ayrıca bir dolandırıcılıkta veya icra takibinde kullanılması hâlinde suçların içtimaı kuralları gündeme gelebilir. Özellikle TCK 209/2 kapsamındaki hâllerde, belgede sahtecilik hükümleri uygulanacağından TCK 212’deki içtima kuralı da devreye girebilir.

Cezayı Etkileyen Diğer Hususlar

• Hükmün açıklanmasının geri bırakılması (HAGB): Birinci fıkradaki ceza aralığı hafif olduğundan, koşulları varsa hükmün açıklanmasının geri bırakılması sık gündeme gelir.
• Cezanın ertelenmesi ve seçenek yaptırımlar: Koşulları varsa cezanın ertelenmesi veya kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi mümkün olabilir.
• Şikâyetten vazgeçme: Birinci fıkra şikâyete bağlı olduğundan, vazgeçme davayı düşürür; bu, uygulamada en etkili sonuçlardan biridir.

Bu kurumların uygulanıp uygulanmayacağı; hangi fıkranın uygulandığına, hükmedilen cezaya, failin adli geçmişine ve olayın koşullarına göre değişir. İkinci fıkra kapsamındaki hâllerde belgede sahtecilik hükümleri uygulanacağından, ceza aralığı yükselir ve bu kurumlardan yararlanma ihtimali azalır.

Soruşturma, Görevli Mahkeme ve Zamanaşımı

TCK 209/1 kapsamındaki fiiller şikâyete bağlı olduğundan, soruşturma ancak mağdurun süresinde şikâyette bulunmasıyla başlar. TCK 209/2 kapsamındaki fiiller ise belgede sahtecilik hükümlerine tabi olduğundan resen soruşturulur. Her iki hâlde de cezanın üst sınırı on yılı aşmadığından, bu suça kural olarak asliye ceza mahkemesi bakar. Dava açılabilmesi için öngörülen dava zamanaşımı süresi de uygulanan hükme ve cezaya göre belirlenir.

Uygulamada, kâğıdın ne zaman ve hangi koşullarda doldurulduğu, yazının imzadan sonra eklenip eklenmediği gibi teknik hususlar bilirkişi incelemesine konu olabilir. Bu tür incelemeler, özellikle senedin farklı zamanlarda doldurulduğunun tespiti bakımından önem taşır.

Sürecin İşleyişi ve Savunma

Bu suçla ilgili bir dosyada, sürecin odağında şu sorular yer alır: kâğıt gerçekten imzalı ve boş olarak mı verilmiştir; rızaen mi teslim edilmiş yoksa hukuka aykırı mı ele geçirilmiştir; taraflar arasında kâğıdın nasıl doldurulacağına dair bir anlaşma var mıydı; ve doldurma bu anlaşmaya aykırı mıdır?

Suçlamayla karşılaşan kişi bakımından savunma, çoğu zaman doldurmanın anlaşmaya uygun olduğunu ya da taraflar arasında gerçekten var olan bir borcun belgelendirildiğini ortaya koymaya odaklanır. Ayrıca fiilin hangi fıkra kapsamında değerlendirileceği (rızaen teslim mi, hukuka aykırı ele geçirme mi) titizlikle denetlenmelidir; çünkü bu, cezayı ve şikâyet şartını kökten değiştirir.

İmzası kötüye kullanılan kişi bakımından ise en kritik nokta süredir. Birinci fıkra şikâyete bağlı olduğundan, fiili ve faili öğrendikten sonra altı aylık süre içinde şikâyet edilmesi gerekir; bu süre kaçırıldığında ceza yönünden hak kaybı yaşanabilir. Bu nedenle imzalı boş kâğıdının anlaşma dışı doldurulduğunu fark eden kişinin, elindeki tüm delilleri (mesajlar, yazışmalar, banka kayıtları, tanık bilgileri) toplayarak vakit kaybetmeden bir avukata başvurması önem taşır. Ayrıca ceza sürecinden bağımsız olarak, senedin iptali gibi hukuki yollara başvurulması da gündeme gelebilir.

Sıkça Sorulan Sorular

Sonuç

Açığa imzanın kötüye kullanılması suçu (TCK 209), imzaya ve güven ilişkilerine duyulan itibarı korur. Maddenin en kritik yönü, iki fıkra arasındaki ayrımdır: kâğıt rızaen teslim edilmişse şikâyete bağlı ve hafif cezalı birinci fıkra; hukuka aykırı olarak ele geçirilmişse belgede sahtecilik hükümlerine yönlendiren ve çok daha ağır sonuçlar doğuran ikinci fıkra uygulanır. Birinci fıkranın bölümdeki tek şikâyete bağlı suç olması ve altı aylık şikâyet süresi, mağdur bakımından pratik olarak en önemli noktalardır.

Açığa imzanın kötüye kullanılması ya da onunla bağlantılı bir belge suçu kapsamında bir soruşturmayla karşı karşıyaysanız veya imzalı boş kâğıdınızın anlaşma dışı doldurulduğunu düşünüyorsanız, haklarınızın korunması için bir İstanbul ceza avukatı ile sürecin en başında iletişime geçmeniz önem taşır. Bu yazı genel bilgilendirme amaçlıdır ve kesin hukuki tavsiye niteliği taşımaz; her olay kendine özgü koşullarıyla ayrıca değerlendirilmelidir.

İstanbul’un Bahçelievler ilçesinde, Bakırköy Adliyesi’ne yakın konumda yer alan Avukat Sinan Karabacak dava takibi ve hukuki danışmanlık hizmeti vermektedir.

Av. Sinan Karabacak – Cep Tel: +90 535 671 88 95